Areszt w postępowaniu sądowym

Generalna reguła stosowania tymczasowego aresztowania wyrażona w art. 263 § 3 Kodeksu postępowania karnego stanowi, iż łączny okres stosowania tymczasowego aresztowania – od postępowania przygotowawczego do chwili wydania pierwszego wyroku przez sąd pierwszej instancji nie może przekroczyć 2 lat.

W przypadku zbiegu tymczasowego aresztowania z wykonywaną karą pozbawienia wolności orzeczoną w innej sprawie do okresów, o których mowa w § 2 i 3, zalicza się okres odbywania przez tymczasowo aresztowanego kary pozbawienia wolności.

Od wskazanej reguły jest jednak wyjątek. Polega on na tym, że sąd apelacyjny w okręgu którego prowadzi się postępowanie na wniosek sądu go prowadzącego może przedłużyć czas trwania aresztu – jeżeli konieczność taka powstaje w związku z zawieszeniem postępowania karnego, czynnościami zmierzającymi do ustalenia lub potwierdzenia tożsamości oskarżonego, wykonywaniem czynności dowodowych w sprawie o szczególnej zawiłości lub poza granicami kraju, a także celowym przewlekaniem postępowania przez oskarżonego.

Należy podkreślić, iż ustawodawca nie określa tutaj górnej granicy stosowania tymczasowego aresztowania.

Trzeba też wyjaśnić, że powyższa reguła obowiązuje również w postępowaniu odwoławczym, z tym że ustawodawca określił wprost iż okres aresztowania po wydanym wyroku sądu pierwszej instancji nie może następować jednorazowo na okres dłuższy niż 6 miesięcy. Zwrot ten wprost oznacza, iż areszt ten może być znacznie dłuższy, natomiast po prostu każda decyzja jednorazowo nie może przekroczyć 6 miesięcy.

Zobacz: Obawa matactwa a tymczasowe aresztowanie